Instalacja poEdit w Ubuntu, jak zresztą każdego programu, jest prosta jak konstrukcja cepa. W programie Synaptic w wyszukiwarce wpisujemy “poedit” i potwierdzamy chęć instalacji. Po chwili program jest zainstalowany. PoEdit jest również dostępny pod Windowsa. Podczas pierwszego uruchomienia podajemy nazwisko i e-mail; informacje te będą umieszczane w naszych tłumaczeniach. Program obsługuje utf-8 i ma sprawdzanie pisowni.

Motywy i pluginy umożliwiające tłumaczenie używają specjalnych funkcji; __(); lub _e(); np:

<?php the_content(__('Read the rest of this entry »', 'kubrick')); ?>
<?php _e('Not Found', 'kubrick'); ?>

Pierwszy argument to tekst do tłumaczenia, drugi argument zwykle nazwa motywu lub plugina jest opcjonarny ale wskazane jest stosowanie go.

1. Zakładam, że mamy folder z pluginem.
2. Odwieramy poEdit i Plik/NowyKatalog
3. W okienku Ustawienia w zakładce “Informacje o projekcie” wpisujemy “Nazwę projektu” zwykle taką jak tłumaczony plugin. Następnie ustawiamy kodowanie na UTF-8 i formułę liczby mnogiej dla języka polskiego: nplurals=3; plural=(n==1 ? 0 : n%10>=2 && n%10<=4 && (n%100<10 || n%100>=20) ? 1 : 2);
4. W zakładce “Ścieżki” wpisujemy “Ścieżkę podstawową” np: /home/username/Pulpit/Plugin. Dalej w “Ścieżkach” przez “Dodaj nowy element” wstawiamy “.” co oznacza, że program ma szukać plików do tłumaczenia w katalogu podanym w ścieżce podstawowej.
5. W zakładce “Słowa kluczowe” przez “Dodaj nowy element” wstawiamy “__” i “_e”.
6. Klikamy OK i zapisujemy plik .po w katalogu pluginu jako nazwapluginu-pl_PL.po
7. Plik .po tworzy listę fraz do przetłumaczenia na podstawie funkcji __() i _e
8. Teraz możemy tłumaczyć. Klikamy na frazę. W dole ekranu mamy dwa pola: z tekstem oryginalnym i drugie gdzie wpisujemu własne tłumaczenie. Czasami wygodnie jest frazę przekopiować i później modyfikować – skrót Alt+C
9. Po wykonaniu tłumaczenia zapisujemy efekty naszej pracy. Podczas zapisywania pliku .po jest on równocześnie konwertowany do postaci binarnej czyli pliku .mo. Plik ten jest właściwym plikiem likalizacyjnym wykorzystywanym przez plugin za pomocą funkcji load_plugin_textdomain()

<?php load_theme_textdomain('nazwamotywu');?>
<?php load_plugin_textdomain( 'nazwapluginu', false, dirname( plugin_basename( __FILE__ ) ) ); ?>

ale to już zmartwienie autorów pluginów.

1. Podczas edycji wpisu wysyłamy obrazki z komputera przy użyciu przycisku “Dodaj obrazek”
2. Zapisujemy ale nie wstawiamy ich do wpisu lub na stronę
3. Robimy tak z kolejnymi obrazkami
4. W treści wpisu dodajemy znacznik [gallery] w miejscu gdzie ma pojawić się galeria

Znacznik ma kilka opcji np:
[gallery columns="4"] – w ilu kolumnach ma się wyświetlać galeria
[gallery id="123"] – wyświetlenie konkretnego obrazka nawet z innego wpisu
[gallery size="medium"] – rozmiar obrazków, domyślnie jest miniaturka
[gallery link="file"] – link do pliku obrazka
[gallery include="10,15"] – pokazuje obrazki o wskazanym id
[gallery exclude="25,28"] – pokazuje galerię z wyłączeniem zdjęć o wskazanych id
CSS galerii możemy zmodyfikować w pliku wp-includes/media.php
Więcej nt. shortcode [gallery] w dokumentacji Wordpressa.
Natknąłem się tu na problem z floatowaniem. Szerokość elementów galerii ustalana jest dynamicznie tj. cała dostępna szerokość jest dzielona przez ilość kolumn. Powoduje to przerzucanie ostatniego elementu do następnego wiersza. Poradziłem sobie z tym trochę hardcorowo, w pliku wp-includes/media.php na linii 733 zmieniłem floor(100/$columns) na floor(90/$columns), w ten sposób zostawiłem wystarczającą ilość miejsca. Wiem, że jest to rozwiązanie mocno nieeleganckie, ale działa. W przyszłości może pomyślę nad czymś odpowiedniejszym.

Brakowało mi tu jeszcze efektu lightboxa. Oczywiście w Wordpressie możemy doinstalować jakąś wypasioną wtyczkę Lightbox. Ja szukałem jednak czegoś lekkiego i prostego. Przymierzałem się do jQuery lightBox plugin według instrukcji Wpninja lub jQuery LightBoxClone. W końcu zdecydowałem się na Slimbox 2.
Dla pojedynczych obrazków atrybut rel="lightbox" adtywujący efekt lightboxa dodajemy ręcznie podczas edycji postów. Natomiast dla galerii tworzonych znacznikiem [gallery] atrybut rel="lightbox-dowolnanazwagalerii" dodajemy przez:

<script type="text/javascript">
jQuery(document).ready(function($) {
$('#gallery-1 a').attr('rel', 'lightbox-galeria1');
$('#gallery-2 a').attr('rel', 'lightbox-galeria2');
})
</script>

Kod umieszczamy w sekcji <head> przed linkiem włączającym slimbox2.js

Można również skorzystać z wtyczki NextGen Gallery, która bardziej kompleksowo załatwi wstawianie obrazków. Opis instalacji i spolszczenie tutaj.
TODO: ikona wpisu

echo -n “nowehasło” | md5sum

Otrzymany ciąg znaków wkopiowujemy w pole hasła i logujemy się nowym hasłem do panelu administracyjnego Wordpressa. Niestety! Wordpress 2.9 tego nie łyka.
Na szczęście jest inne rozwiązanie, nawet prostsze. W polu hasła wpisujemy nowe hasło otwartym tekstem i wybieramy z listy rozwijanej funkcję MD5. Akceptujemy i Wordpress sam zahaszuje nam hasło.
Teraz logujemy się skutecznie.

ls -l

Otrzymamy informacje o plikach i katalogach w katalogu bieżącym, np:

drwxr-xr-x 3 wiesiek wiesiek 4096 2009-11-09 17:56 ilustracje
-rwxr--r-- 1 wiesiek wiesiek 77716 2009-11-21 19:56 karta-03.pdf

Pierwsza kolumna zawiera definicję nadanych uprawnień. Jest to 10 znaków, w których pierwszy charakteryzuje rodzaj pliku (przykładowo: (-) zwykły plik, (d) katalog, (l) dowiązanie symboliczne). Kolejne dziewięć znaków należy podzielić na trzy grupy po trzy znaki odpowiadające za uprawnienia właściciela,grupy oraz pozostałych użytkowników. Każda z tych grup to ciąg trzech znaków oznaczających po kolei uprawnienia odczytu (read), zapisu (write) i wykonania (execute). Dla nadanego prawa występuje odpowiednia literka, przy jego braku myślnik (-).

O ile interpretacja praw dla plików jest oczywista o tyle dla katalogów prawa oznaczają:

r – prawo czytania umożliwia przeszukiwanie zawartości katalogu, jest interpretowane jako prawo wypisywania zawartości (komenda ls),
w – prawo pisania daje możliwość modyfikowania zawartości katalogów umożliwia dodawanie nowych oraz usuwanie dotychczasowych plików z katalogu,
x – prawo wykonywania w stosunku do katalogu pozwala na dostęp do plików zapisanych w nim oraz na wejście do danego katalogu ­uczynienie go katalogiem bieżącym (polecenie: cd katalog).

Prawa dostępu mogą być zapisywane w postaci literowej j.w. lub numerycznej. Ilustracja przedstawia zamienność zapisu.

Zmiany praw dostępu możemy wygodnie dokonywać przy pomocy programu Midnight Commander – mc z konsoli / Menu Plik / cmod
lub programu FTP np gFTP / PPM / zmień atrybuty.

Pod Windowsem niezastąpiony jest Total Commander.

Zapisując się do usługi Dropbox z tego linka dostaniemy obaj dodatkowe 250MB miejsca – razem więc będziesz miał do dyspozycji 2,25GB przestrzeni dyskowej. Następnie polecając swoim znajomym, będziesz powiększał własną powierzchnię na dysku sieciowym. Rejestracja sprowadza się do podania maila i hasła.

Dropbox jest usługą bezpłatną. Dostępny jest na platformie Windows, Linux, MacOS.

Po instalacji klienta (download z https://www.dropbox.com/downloading) utworzony zostanie folder Dropbox, który będzie synchronizowany z kontem Dropbox. Pliki wrzucane do tego folderu zostaną automatycznie wysłane na zasób sieciowy usługi. Od tego momentu będą dostępne na dowolnym komputerze gdzie zainstalujemy klienta Dropbox w podobnym folderze. Możemy też mieć dostęp przez stronę https://www.dropbox.com (rzecz jasna po zalogowaniu się). Wszystkie modyfikacje w tym folderze, dzięki synchronizacji, również są uwidaczniane na pozostałych komputerach.
W folderze Dropbox znajdują się 2 podkatalogi: public i photos. Możemy tam wrzucać pliki udostępniane (każdy posiada swój link publiczny, który możemy wysłać mailem czy przez GG). W folderze photos możemy tworzyć foldery z galeriami i udostępniać je w podobny sposób.
Każdy inny folder możemy również udostępniać podając mail osoby mającej uzyskać dostęp.

Korzystam z Dropboxa synchronizując pliki miedzy pracą a domem i jestem z tej usługi bardzo zadowolony. Jest to wygodniejsze niż bujanie się z pendrivem. Polecam.

ln nazwa_pliku nazwa_dowiązania_do_pliku

tworzy dowiązanie twarde

ln -s nazwa_pliku nazwa_dowiązania_do_pliku

tworzy dowiązanie symboliczne.

Dowiązanie twarde i oryginalna nazwa są w pełni równoprawne. Odnoszą się do tego samego i-węzła (faktycznie pliku). Dowiązanie twarde jest poprostu inną nazwą tego samego pliku. Inaczej; plik może występować pod wieloma różnymi nazwami wskazującymi na te same dane. Usunięcie jednej z tych nazw nie powoduje jeszcze usunięcia pliku. Jest on usuwany dopiero z chwilą usunięcia ostatniej nazwy. Usunięcie pliku i ponowne utworzenie pliku o tej samej nazwie i lokalizacji nie przywraca połączenia z dowiązaniem. Dowiązanie twarde można tworzyć tylko do plików (nie do katalogów) i w obrębie jednego systemu plików (partycji).

Dowiązanie symboliczne wskazuje na inny plik przez nazwę. Usunięcie oryginalnego pliku powoduje że dowiązanie prowadzi donikąd. Ponowne utworzenie pliku w tej samej lokalizacji i o tej samej nazwie przywraca połączenie. Dowiązanie symboliczne może wskazywać zarówno na plik jak i na folder. Ponadto mogą one być w innym systemie plików, na innej partycji.
Dla większości operacji (otwarcie, odczyt, zapis) system działa na oryginalnym pliku/katalogu. W przypadku usuwania, usuwa dowiązanie symboliczne nie oryginalny plik.