Wiess Homepage

Sprawdzenie uprawnień do pliku/katalogu uzyskamy komendą:

ls -l

Otrzymamy informacje o plikach i katalogach w katalogu bieżącym, np:

drwxr-xr-x 3 wiesiek wiesiek 4096 2009-11-09 17:56 ilustracje
-rwxr--r-- 1 wiesiek wiesiek 77716 2009-11-21 19:56 karta-03.pdf

Pierwsza kolumna zawiera definicję nadanych uprawnień. Jest to 10 znaków, w których pierwszy charakteryzuje rodzaj pliku (przykładowo: (-) zwykły plik, (d) katalog, (l) dowiązanie symboliczne). Kolejne dziewięć znaków należy podzielić na trzy grupy po trzy znaki odpowiadające za uprawnienia właściciela,grupy oraz pozostałych użytkowników. Każda z tych grup to ciąg trzech znaków oznaczających po kolei uprawnienia odczytu (read), zapisu (write) i wykonania (execute). Dla nadanego prawa występuje odpowiednia literka, przy jego braku myślnik (-).

O ile interpretacja praw dla plików jest oczywista o tyle dla katalogów prawa oznaczają:

r – prawo czytania umożliwia przeszukiwanie zawartości katalogu, jest interpretowane jako prawo wypisywania zawartości (komenda ls),
w – prawo pisania daje możliwość modyfikowania zawartości katalogów umożliwia dodawanie nowych oraz usuwanie dotychczasowych plików z katalogu,
x – prawo wykonywania w stosunku do katalogu pozwala na dostęp do plików zapisanych w nim oraz na wejście do danego katalogu ­uczynienie go katalogiem bieżącym (polecenie: cd katalog).

Prawa dostępu mogą być zapisywane w postaci literowej j.w. lub numerycznej. Ilustracja przedstawia zamienność zapisu.

Zmiany praw dostępu możemy wygodnie dokonywać przy pomocy programu Midnight Commander – mc z konsoli / Menu Plik / cmod
lub programu FTP np gFTP / PPM / zmień atrybuty.

Pod Windowsem niezastąpiony jest Total Commander.

Dropbox jest dyskiem sieciowym z usługą synchronizacji pozwalającym na prostą i wygodną synchronizację i udostępnianie plików i folderów pomiędzy wieloma komputerami i użytkownikami.

Zapisując się do usługi Dropbox z tego linka dostaniemy obaj dodatkowe 250MB miejsca – razem więc będziesz miał do dyspozycji 2,25GB przestrzeni dyskowej. Następnie polecając swoim znajomym, będziesz powiększał własną powierzchnię na dysku sieciowym. Rejestracja sprowadza się do podania maila i hasła.

Dropbox jest usługą bezpłatną. Dostępny jest na platformie Windows, Linux, MacOS.

Po instalacji klienta (download z https://www.dropbox.com/downloading) utworzony zostanie folder Dropbox, który będzie synchronizowany z kontem Dropbox. Pliki wrzucane do tego folderu zostaną automatycznie wysłane na zasób sieciowy usługi. Od tego momentu będą dostępne na dowolnym komputerze gdzie zainstalujemy klienta Dropbox w podobnym folderze. Możemy też mieć dostęp przez stronę https://www.dropbox.com (rzecz jasna po zalogowaniu się). Wszystkie modyfikacje w tym folderze, dzięki synchronizacji, również są uwidaczniane na pozostałych komputerach.
W folderze Dropbox znajdują się 2 podkatalogi: public i photos. Możemy tam wrzucać pliki udostępniane (każdy posiada swój link publiczny, który możemy wysłać mailem czy przez GG). W folderze photos możemy tworzyć foldery z galeriami i udostępniać je w podobny sposób.
Każdy inny folder możemy również udostępniać podając mail osoby mającej uzyskać dostęp.

Korzystam z Dropboxa synchronizując pliki miedzy pracą a domem i jestem z tej usługi bardzo zadowolony. Jest to wygodniejsze niż bujanie się z pendrivem. Polecam.

W Linuksie możliwe jest tworzenie specjalnego typu pliku w celu odwołania się za ich pomocą do innych plików. Jest to przydatne np w sytuacji, gdy ścieżki dostępu do plików lub katalogów, z których często korzystamy, są bardzo zagnieżdżone.
Pliki te to tzw. dowiązania. Rozróżnia się dwa rodzaje dowiązań:
- dowiązania symboliczne,
- dowiązania twarde.
Oba rodzaje dowiązań tworzy się za pomocą polecenia ln.

ln nazwa_pliku nazwa_dowiązania_do_pliku

tworzy dowiązanie twarde

ln -s nazwa_pliku nazwa_dowiązania_do_pliku

tworzy dowiązanie symboliczne.

Dowiązanie twarde i oryginalna nazwa są w pełni równoprawne. Odnoszą się do tego samego i-węzła (faktycznie pliku). Dowiązanie twarde jest poprostu inną nazwą tego samego pliku. Inaczej; plik może występować pod wieloma różnymi nazwami wskazującymi na te same dane. Usunięcie jednej z tych nazw nie powoduje jeszcze usunięcia pliku. Jest on usuwany dopiero z chwilą usunięcia ostatniej nazwy. Usunięcie pliku i ponowne utworzenie pliku o tej samej nazwie i lokalizacji nie przywraca połączenia z dowiązaniem. Dowiązanie twarde można tworzyć tylko do plików (nie do katalogów) i w obrębie jednego systemu plików (partycji).

Dowiązanie symboliczne wskazuje na inny plik przez nazwę. Usunięcie oryginalnego pliku powoduje że dowiązanie prowadzi donikąd. Ponowne utworzenie pliku w tej samej lokalizacji i o tej samej nazwie przywraca połączenie. Dowiązanie symboliczne może wskazywać zarówno na plik jak i na folder. Ponadto mogą one być w innym systemie plików, na innej partycji.
Dla większości operacji (otwarcie, odczyt, zapis) system działa na oryginalnym pliku/katalogu. W przypadku usuwania, usuwa dowiązanie symboliczne nie oryginalny plik.

Pobierając duże pliki z internetu, szczególnie obrazy systemów operacyjnych, warto sprawdzić czy pobrany plik nie jest uszkodzony.

Przechodzimy do folderu z obrazem

cd ~/Pulpit/

i dajemy polecenie

md5sum plikobrazu.iso

lub podajemy scieżkę do obrazu
tak

md5sum ~/Pulpit/plikobrazu.iso

lub tak

md5sum /home/wiesiek/Pulpit/plikobrazu.iso

Wynik polecenia to np.

24ea1163ea6c9f5dae77de8c49ee7c03 plikobrazu.iso

Porównujemy z sumą kontrolną dołączoną do pliku z obrazem.
Wyświetlamy sobie plik z sumą w terminalu

cat plikobrazu.iso.md5

wynik

24ea1163ea6c9f5dae77de8c49ee7c03

Ubuntu standardowo posiada program do obsługi spakowanych archiwów o nazwie Menedżer Archiwów. Program ten jednak nie radzi sobie z formatem .rar co jest sporą niedogodnością. Nie jest to jednak duży problem bo możemy sobie doinstalować program unrar poleceniem

sudo apt-get install unrar

i po kłopocie. Można go używać spod konsoli lub klikając PPM (prawym przyciskiem myszy) i wybierając rozpakuj, co jest chyba wygodniejsze. Jest to rozszerzenie funkcjonalności Menadżera Archiwów.
Mała rzecz, ale może się przydać.

Program lxsplit jest prostym narzędziem do dziełnia plików i łączenia plików podzielonych.
Program działa na platformie linuxowej.

Użycie:
Przechodzimy do folderu (komenda cd) i dzielimy/łączymy poleceniem:

lxsplit -s duzyplik.rozsz 15M (dzieli duży plik na części po 15 MB)

lxsplit -j malepliki.rozsz.001 (łączy podzielone pliki w jeden duży)

Wszystkie pliki podzielone lub połączone umieszczane są w bieżącym katalogu.

Download lxsplit ze strony lxsplit.sourceforge.net

Można też połączyć komendą

cat plik.rozsz.* > plik.rozsz